De behandeling ziekte van wegener

De ziekte van Wegener is een granulomateuze aandoening die al op zeer jonge leeftijd kan ontstaan en ook voornamelijk jong volwassenen treft. De ziekte van Wegener is een ernstige aandoening welke spontaan kan ontstaan. Wegener veroorzaakt ontstekingen in het hele lichaam en deze vorm van aderontsteking (vasculitis) is een ziekte waarvan de bron gelegen in auto-immune oorzaak ligt. Bij de ziekte van Wegener vertonen de kleine bloedvaten een ontstekingsreactie, wat kan leiden tot granulomen (groeperingen van ontstekingscellen) in het hele lichaam. De nieren, longen en sinussen (de neus en bijholten) kunnen hierbij beschadigd raken en ook zijn chronische ontstekingen van het zenuwstelsel, de maag en de darmen, de gewrichten, de huid en de ogen een veelvoorkomend verschijnsel bij de ziekte van Wegener.



De meest voortkomende klachten bij de ziekte van Wegener

De diagnosestelling van de ziekte van Wegener wordt bepaald aan de hand van afwijkend laboratorium onderzoek en klinische bevindingen. Van het stellen van de diagnose tot aan het overgaan van de behandeling van de ziekte van Wegener beslaat veelal een langdurig proces. De diversiteit van de symptomen en de op het eerste oog alledaagse afwijkingen en klachten maken het voor medici niet eenvoudig om sneller tot een eenduidige diagnose te komen. De meest voorkomende klachten bij Wegener zijn:

  • koorts en kortademigheid
  • longontsteking, sinus- en middenoorontsteking
  • nier- en bijnier ontstekingen
  • huid-, maag- en darm zweren
  • gewrichtspijnen en ook
  • ernstige vermoeidheid en gewichtsverlies

Het verloop van de ziekte van Wegener

De ziekte van Wegener kent twee varianten. De klassieke Wegener is de meest voorkomende vorm van de ziekte van Wegener. Bij 75 % van de patiënten met deze variant zijn de nieren en de bovenste- en onderste luchtwegen betrokken in het ziekteproces. Bij de overige 25% van de patiënten met Wegener zijn enkel de luchtwegen – bovenste luchtwegen en/of de longen – aangedaan. Helaas kan deze ziekte, met een terugkerend karakter en irreversibele schade veroorzaken in de betrokken weefsels en organen. Dit feit maakt een snelle diagnostiek en een passend afgestemde behandeling per individu noodzakelijk.

Behandeling van de ziekte van Wegener

Hoewel de ziekte van Wegener een ernstige en levenslange aandoening is, is deze aandoening, wanneer de juiste diagnose eenmaal vastgesteld is, goed behandelbaar. Bij het afstemmen van een behandelplan zijn een aantal pijlers onmisbaar. Voor het laten slagen van de behandeling van de ziekte van Wegener worden een aantal verschillende disciplines bij elkaar gebracht, te weten medicijnen, voeding en leefstijl. De laatste twee factoren kunnen bijdragen aan het verlagen van het stressniveau in het lichaam, iets dat de conditie en de weerstand van de patiënt ten goede zal komen. Maar de belangrijkste pijler bij de behandeling van de ziekte van Wegener is medicatie die gericht is op het stoppen van het ontstekingsproces met daarbij medicijnen die nodig zijn voor het onderdrukken van het immuunsysteem. Het onderdrukken van de afweerreactie van het lichaam (immuunreactie) gebeurt met immunosuppressiva. Infecties worden tegengaan met antibiotica. Ontstekingen worden aangepakt met ontstekingsremmers (corticosteroïden). En anemie (bloedarmoede) wordt opgeheven met bloedaanmaak bevorderende (hematopoietica) middelen als ijzerpreparaten en cobalaminen. Ook medicijnen die de celdeling remmen kunnen deel uit maken van het medicatietraject.

Initiële en onderhoudsbehandelingen

Aan het begin van een behandelingsperiode zal bijna altijd gestart worden met afweersysteem onderdrukkende medicijnen (immuunsuppressivum cyclofosfamide), in combinatie met een hoge dosis van het medicijn prednison. Tegelijkertijd zullen bacteriële infecties het hoofd worden geboden met een middel antibiotica als co-trimoxazol. Daarnaast worden middelen voorgeschreven om de bijwerkingen van de medicatie tegen te gaan. Door het gebruik van de verschillende medicaties wordt het immuunsysteem ook onderdrukt. Deze periode duurt ongeveer 3 tot 6 maanden.
Als de intensiviteit van de klachten afneemt kan doorgegaan worden met een onderhouds-afstelling voor de periode van ongeveer 1,5 a 2 jaar. De medicijnen kunnen nu voortgezet worden in een mildere vorm, tot de ergste verschijnselen van de ziekte afgezwakt en geminimaliseerd zijn. Hierna kan voor de behandeling van de ziekte van Wegener worden volstaan met regelmatige controles om zo nodig weer op tijd in te kunnen grijpen voor het misgaat.